Стихотворение детства!

    Эту статью могут комментировать только участники сообщества.
    Вы можете вступить в сообщество одним кликом по кнопке справа.
    Александр Яковенко перепечатал из denzadnem.sxnarod.com
    3 оценок, 3219 просмотров Обсудить (7)
    Савось-распуснік

    Вось што, дзеткі, мае краскі:
    Што хадзіць за многа міль?
    Можа лепей замест казкі
    Расказаць вам адну быль?
    Згодны?
    Добра.
    Ну дык вось:
    Зваўся хлопчык наш Савось.
    Ой, і быў жа ён дураслівы!
    У сад лазіў па грушы, па слівы,
    Дзіркі ў градах рабіў —
    Моркву вырваць любіў,
    I маку ён скручваў галоўкі, —
    Ну, на гэта быў страх які лоўкі!
    А рукі ў яго не мыты,
    А сам ён сярдзіты,
    Такі задзірака,
    Такі забіяка,
    Буян,
    Грубіян.
    Зачэпіць старога,
    Пакрыўдзіць малога, —
    Такі ўжо нягоднік,
    Ды гэтакі шкоднік!
    Бегаў загуменнямі,
    Кідаўся каменнямі,
    Пападаў у шыбы, —
    Хоць гані з сялібы!
    Меў на зло смякалку, —
    Зніме з вежы галку,
    I такі гарачка,
    Няхай яго качкі!

    II

    У Савосева суседа
    Быў пярэсценькі каток,
    Выхаванец Паўла-дзеда,
    Такі слаўны пестунок!
    Нос чарнявы,
    Хвост бялявы,
    Задзірасценькі;
    Кіпцік-шчыпчык
    Заграбасценькі;
    Лапкі-драпкі
    Машастовыя,
    А шарсціначкі
    Шаўковыя;
    Губкі, зубкі
    Адмысловыя;
    Вусы-русы
    Патырчастыя;
    Тая спінка,
    Як націнка,
    Выгінастая.
    Вушкі-слушкі
    Не мыляюцца,
    Вочкі ў ночку
    Запаляюцца.
    Ну, такі каток харошы,
    Як драпянка за тры грошы!
    Хадзіў коцік пад масток,
    Лавіў рыбку за хвасток,
    Потым дзеду ён на печы
    Казкі-байкі варкаваў,
    Белым хвосцікам дарэчы
    Тахты спевам адбіваў.
    Коцік з дзедам жыў у згодзе,
    Не сварыліся за печ.
    Быў раз коцік на паходзе —
    На мышэй падняў ён меч!
    Шоў каток з паходу,
    Разагнаўшы мышак,
    I сеў на калоду
    Пад стрэшку ў зацішак.
    Грэе сабе спінку,
    Мордачку і лапкі.
    Зірк — Савось з будынку
    Выскачыў без шапкі!
    За Савосем — Рудзька.
    — Кусі ката, цюцька!
    Коцік бедны ўвесь жахнуўся,
    Ды на шчасце быў тут плот,
    А пры плоце дуб, — і кот
    Толькі фыркнуў, мільгануўся
    I на дубе апынуўся.
    Сеў каток
    На дубок,
    Кажа забіякам:
    — Эх, Савось, шалапай!
    Ты мяне не чапай
    I не цкуй сабакам!
    Не ўдалося Савосю
    Катка падкусіць
    I прыйшлося Антося
    На помач прасіць.

    III

    Вось Савось
    I Антось
    Сталіся дружакі.
    Каля клуні стаяць,
    На ліхое таяць,
    Закідаюць знакі,
    Як злавіць ім катка
    I аддаць з малатка
    Рудзьку на расправу.
    Падшывальцы ж яны,
    I іх розум дурны
    Выдумаў забаву!
    А па тэй нарадзе
    Саўка торбу крадзе,
    Анцік — хлеб сабаку.
    А каток на печы
    Сеў, як той старэчы,
    Яму і не ў знаку.

    Эх, пярэсценькі каток!
    Сцеражыся ты, браток!
    Не хадзі ты па надворку,
    Не хадзі гуляць на горку —
    Там бяда цябе чакае,
    Сам не ведаеш якая.
    Асцярожненька хадзі,
    За Савосем ты глядзі,
    Бо Савось замысліў штось,
    Нездарма з ім і Антось.

    Затаіўся ў кутку
    Наш Савось і катку
    Замаўляе зубы
    Для кацінай згубы:
    «Ах ты, коцічак мой!
    Які файны ты, ой!
    Што за спіначка!
    Ну, карціначка!
    Ідзі, коцік, да мяне,
    Не пакрыўджу цябе, не!
    А якія вочкі!
    Бачаць сярод ночкі.
    А якія лапкі!
    Ды як яны цапкі!
    Ах ты, мой каточак,
    Чорненькі насочак!
    Ідзі ж, коцік, да мяне:
    Не пакрыўджу цябе, не».

    Яўкнуў коцік, выгнуў спінку,
    Хвост падняў, як корбу,
    Але ў тую жа хвілінку —
    Шусь каток у торбу!

    IV

    I катка панеслі ў поле,
    А там чыста — ні кусточка,
    Ні хвілінкі, ні дубочка,
    Адны межачкі ды ролі.
    Няма дзе катку схавацца:
    Чуць сінее лес далёкі,
    I сяло за тры валокі, —
    Як катку там ратавацца?

    Плача ў торбе коцік, плача:
    — Мяў, мне душнаі Мяў, мне цесна!
    Б'ецца сэрцайка балесна,
    Бо мне грозіць смерць, няйнача!
    Кот бурчыць і гурчыць,
    Лапамі дзярэцца,
    А Савось хоць бы што —
    Цешыцца, смяецца.
    — Ну, спыніся, Антось,
    Падзяржы сабаку:
    Толькі выпушчу ката,
    Цкуй тады ў атаку.
    Адышоўся Савось,
    Анцік прытаіўся,
    I тут коціку астрог
    Раптам адчыніўся.
    З торбы выскачыў, прысеў —
    Трэба ж разглядзецца.
    Зірк — там рудзька! Што рабіць?
    Дзе яму падзецца?
    — Цкуй! Пускай! — крычыць Савось.
    — Кусі ката, Рудзька!..
    Ша! чаго ж так закрычаў
    Наш Савось нялюдска?
    Глянуў Анцік — вось дзівота!
    Вось дзе ліха, вось бяда!
    Што зрабіла ім дурота
    I што сталася з ката!
    Вось папаліся дзе змоўцы —
    Проста шкода малышоў:
    На Савосевай галоўцы
    Коцік схованку знайшоў!
    Лямантуе бедны Саўка,
    Ашалелы, чуць жывы:
    Кот упіўся, ну, як п'яўка,
    I не знімеш з галавы!
    Запусціў кіпцюр у скуру
    Аж да самае касці.
    Скача Саўка з таго дуру
    Ды крычыць: «Пусці! Пусці!»
    Рудзька круціцца навокал,
    Брэша, цапае катка.
    Ай, Савоська, ты мой сокал!
    Справа дрэнна і брыдка!
    Ой, нагараваліся,
    Ой, бяды набраліся
    Хлопцы з тым катом!
    З поля як вярталіся,
    Людзі з іх смяяліся,
    Ды дружна, гуртом.
    Шоў Антось уперадзе,
    Рудзьку вёў на прывязі,
    Пазіраў уніз,
    А Савось наводшыбе,
    На галоўцы з коцікам,
    Шэпчучы: «Кіс-кіс!»
    I хоць ён не піянер,
    А чырвоны меў каўнер.

    Комментировать

    осталось 1185 символов
    пользователи оставили 7 комментариев , вы можете свернуть их
    Полина Вычужанина # написала комментарий 22 июля 2015, 12:34
    Мы в школе учили стихотворение Т.Г Шевченко. "Як умру, то поховайте на Украйне милой." В студенческие годы учили много украинских песен. Особо люба мне была "Мисяц на неби зироньки сяет".
    Александр Яковенко # ответил на комментарий Полина Вычужанина 22 июля 2015, 12:50
    Увы...Далеко не украинское стихотворение! Это беларуский поэт - Якуб Колас.

    Раньше и я с удовольствием пел на караоке украинские (русские, беларуские, еврейские) песни... Что-то нет настроения петь на украинском!
    Полина Вычужанина # ответила на комментарий Александр Яковенко 22 июля 2015, 15:16
    Я это поняла. Просто отметила, что приходилось мне в школе учить. Якуба Коласа мы читали на русском, но наизусть не учили.
    У нас в посёлке столько много украинцев: Глава района Никитенко, Хотели сделать и Главу посёлка Пашечко, но не утвердили , конечно не по национальному признаку. Соседи у меня Демешко, Максименко, родственники Данильченко, Нагач (белорус). Жаль, что не поётся....
    • Регистрация
    • Вход
    Ваш комментарий сохранен, но пока скрыт.
    Войдите или зарегистрируйтесь для того, чтобы Ваш комментарий стал видимым для всех.
    Код с картинки
    Я согласен
    Код с картинки
      Забыли пароль?
    ×

    Напоминание пароля

    Хотите зарегистрироваться?
    За сутки посетители оставили 704 записи в блогах и 5931 комментарий.
    Зарегистрировалось 70 новых макспаркеров. Теперь нас 5028661.